من یک مسافرم

تا لحظهء خوبي كه بيايي، من و دل حوصله داريم.

گفتي من و تو، قسمت يك پنجره باشيم .قبول است.

هر چند به اندازهء پرواز و قفس، فاصله داريم.

يادت که نرفته است عزيزم،  اگر درد سري هست،

از خندهء آن روز، از آن كوچه، از آن يك بله داريم.

ديگر همه را گردن اين قسمت و تـقدير نينداز.

تـقدير كدام است؟ ببين، ما خودمان مسئله داريم!

عيب از خودمان نيست؟ كه تا پاي قراري به ميان است،

هي صحبت كمبود زمان مي شود و مشغله داريم؟

انگار محال است كه ما قسمت يك پنجره باشيم،

حالا كه به اندازهء پرواز و قفس فاصله داريم.. .