من یک مسافرم

به ياد پدربزرگ عزيزم به مناسبت سالگردش

a-d-i-n-e-h — Sun, 16 Mar 2008 09:28:18 GMT

امشب پدربزرگ عزيزم تو راهی

شهر قشنگ و روشن پروانه ها شدی

مانند يک پرندۀ کوچک ، پدربزرگ ،

در دستهای باد مسافر رهاشدی

بعدازتو در نگاه کدامين پدربزرگ،

از چشمهای آبی تو پرس وجو کنم؟

بعد از تو مهربانی يک سرو پير را ،

در بوته ها چگونه بگو جستجو کنم؟

آه ای پدر بزرگ عزيزم که قلب تو ،

ديگر درون سينۀ گرمت نمی زند

ديگر کسی برای من خسته مثل تو ،

آن تکيه گاه ساده و محکم نمی شود

در خاک می گذارمت. من را ولی ببخش

آخر چگونه می شود من بی وفا شوم؟

آخر چگونه می شود امشب پدربزرگ،

مثل غريبه بگذرم ،از تو جدا شوم؟

در خواب رفته ای ودلم بی قرار توست

بامن بخند تا که بگويم دروغ بود

با من بخند مثل هميشه پدربزرگ

من آمدم به خانه ات اما کسی نبود

من را ببخش با تو کمی سنگدل شدم

تقصير توست با خودت من را نبرده ای

امشب چرا برای خودم گریه می کنم؟

يعنی تو ای صبور ، غريبانه مرده ايی؟

من مرگ را به ياد تو نسبت نمی دهم

مثل پرنده عازم راه سفر شدی

پرواز کردی از قفس بستۀ زمين

مردی ولی درون دلم زنده تر شدی.... .

(لطفاً هرکسی که این مطلب رو می خونه به روح پدر بزرگم یه فاتحه بفرسته)

چقدر بايد....

a-d-i-n-e-h — Tue, 12 Feb 2008 15:28:18 GMT

بگو برای پریدن چقدر باید داد؟

برای خوب دویدن چقدر باید داد؟

به بارگاه خدا میبرند روح مرا

برای دیر رسیدن چقدر باید داد؟

درون گور خودم را به چشم می بینم

در آرزوی ندیدن چقدر باید داد؟

مرا از این قفس زندگی رها نکنید

برای دیر پريدن چقدر باید داد؟

میان بودن و رفتن کدام سهم من است؟

برای قرعه کشیدن چقدر باید داد؟

اگرچه گرگ صفت نیستم ، من انسانم

ولی برای دریدن چقدر باید داد؟

در این زمانه که نان آبروی انسانهاست،

برای قلب خریدن چقدر باید داد؟

صدای پای نبودن سکوت قلب من است

برای نغمه شنیدن چقدر باید داد؟

درون سینه اگر جای زندگی خالی است

بگو برای طپیدن چقدر باید داد؟

شهر بی عشق

a-d-i-n-e-h — Sat, 01 Dec 2007 15:38:35 GMT

یك نفر از كوچه ی ما عشق را دزدیده است
این خبر دركوچه های شهر ما پیچیده است

دوره گردی در خیابانها محبت می فروخت
گوئیا او هم بساط خویش را برچیده است

عاشقی می گفت روزی روزگاران قدیم
عشق را از غنچه های كوچه باغی چیده است

عشق بازی در خیابان مطلقا ممنوع شد
عابری این تابلو را دورمیدان دیده است

یك چراغ قرمز از دیروز قرمز مانده است
چشمكش را هیز چشمی خیره سر دزدیده است

می روم از شهر این دل سنگهای كور دل
یك نفر بر ریش ما دل ریشها خندیده است ....

همیشه منتظر

a-d-i-n-e-h — Wed, 03 Oct 2007 19:51:48 GMT

فرقی نمی كند كه كجایی همینكه ما،

دلتنگ خاطرات هم، آرام و بی صدا،

افتاده ایم روی ورق پاره های شعر

تو می نویسی از من و من بر تو مبتلا

حس می كنم كنار منی و نشسته ای،

دل داده ای به جذبه ی خاموش لحظه ها

من در تو پلك می زنم و شعر می شوم

تو رفته ای و پر زده ای تا به ناكجا

تو نیستی و دور خودم چرخ می زنم

از ابتدای هرچه شده .... تا به انتها

ابری تر از همیشه ام وباد می وزد

امروز چه دوشنبۀ سردی ست و هوا...

فردا به احتمال قوی روز بارش است

فردا سه شنبه است، و در جمع بچه ها،

یك صندلیّ خالی بی شعر های تو

توی ردیف چندم این جمع با صفا

دق كرده است توی شلوغی جمعیت

شاعر شدست صندلی خالی شما

تو نیستی و حال غزل هیچ خوب نیست

آن صندلی منم و نشستن در انزوا

اما هنوز منتظرم كه تو می رسی

من تا همیشه منتظرم بودن تو را ...

یک حس تازه

a-d-i-n-e-h — Thu, 30 Aug 2007 20:39:18 GMT

دیشب دوباره در من، حسی عجیب گل کرد

رفتی تو از کنارم، اما چقدر دلسرد !

باران گرفت و در مه، من ماندم و خیالت

دیگر نمانده از تو جز رد پایی از درد !

افتاده ام به پایت تا در شبم بمانی

رفتی خبر نداری تاریک ماندم و سرد

کوچیده ام به یادت در کوچه کوچۀ شهر

هر شب شبیه کولی، تنها وخسته، شبگرد

فالی زدم به نامت، نیت فقط تو بودی

حافظ ! بگو بمانم این بار زوج یا فرد؟

در کهکشان یادت هی می خورم به بن بست

پایان ندارد این شب، با من چه می کنی مرد؟

من با تو زنده هستم، من با تو خو گرفتم

رفتی تو از کنارم، اما دوباره برگرد

خاطره

a-d-i-n-e-h — Sat, 18 Aug 2007 20:51:18 GMT

مثل همیشه خاطره می کوفت بر سرم

تا باز هم روانه شوم سمت دفترم

در فکرهای آبکی ام گیر کرده ام

حتی تو را از عشق خودم سیر کرده ام

امشب تو نیستی که مرا زیر و بم کنی

امشب تو نیستی که به قلبم ستم کنی

حال مرا دوباره از عشقت به هم بزن

بر شیشه های عینک خود قاب غم بزن

غم آمده به زخم نگاهم نمک زده

چون بند بند ثانیه هامان کپک زده

این قلب زخم خورده امانم نمی دهد

این عقل کور راه نشانم نمی دهد

ای کاش چشمهات مرا هم زبان نبود

اینقدر باجنون ، دلم مهربان نبود

حالا دهان که باز کنم اشک می شود

انگار حرف هات همش کشک می شود

حالا دوباره ساحل و دریا موازی اند

حتی کلاغ و باغچه از درد راضی اند

یادم نبود اینکه تو دیگر پرنده ای

من عاشقم؟ نه خیر ! چه حرف زننده ای!

با قلب زخم خورده ی در حال انفجار

در کوپه های خاطره هستیم هم قطار

توجیه دردها

a-d-i-n-e-h — Tue, 07 Aug 2007 20:51:59 GMT

چیز مهمی نیست آقا، کاملا خوبم .

دارم برای قاب عکست میخ می کوبم .

بر روی این دیوار سرد لعنتی ، یا نه ،

بر این دل دیوانۀ همیشه آشوبم .

سر دردهایم ؟ دائمی ، همیشگی ، عادیست .

حل میشود با قرص های زرد مرغوبم .

غمگین نشو از زخم بر پیشانیم ، وقتی ،

بر چارچوب خاطرات کهنه مصلوبم .

هی پلک برهم می گذارم از سر اجبار،

تا که به چشمانت نیوفتد چشم مرطوبم .

اینبار اگر لب وا کند این چشمه های اشک ،

بار دگر سر واکند این زخم مغلوبم .

دائم در و دیوار را پر می کنم از تو.

از نامه ها از عکسها از عشق مکتوبم .

برای روز میلادم 9 مرداد ماه

a-d-i-n-e-h — Mon, 30 Jul 2007 20:18:18 GMT

تولدم را با خون جشن خواهم گرفت،
ودر باران مرثيه خوان،
غزل شبانه ي خود را گلگون خواهم كرد،
ودر فصل تير باران، با آخرين لبخند ،
ترانه ي طلوع را ،
شعر بي نام ، شعر تولد ، شعر آغاز،
شعر هاي خاكي و مردمي،
وآواز هاي بومي پسرك شرقي را خواهم خواند ،
دوستان بياييد ،
بياييد كه از تولدم خواهم گفت ،
واز عزايي كه در جشن اين تولد گرفته ام.

از فصل پيوستن ،
واز حماسه اي كه با هیچ آغاز شد..... .

بغض نکن گریه نکن .

اگرچه غم کشیده ای .

برای من فقط بگو،

خواب بدی که دیده ای .

اگر که اعتماد تو،

به دست این و آن کم است ،

تکیه بده به شانه ام ،
که مثل صخره محکم است .

به پای صحبتم نشین ، فقط ترانه گوش کن .

جام به جام من بزن ، جان مرا تو نوش کن .

تو را به شعر می کشم ،
چو واژه پیش می روی .
مرگ فرا نمی رسد ،

تو تازه خلق می شوی .

تو در شب تولدم ،

به شعله فوت می کنی ،

به چشم من که می رسی ،

فقط سکوت می کنی .

اگر کسی در دل توست ، بگو کنار می روم .

گناه کن به جای تو ، بر سر دار می روم .

؟؟؟؟؟؟؟؟؟

در کمال ناباوری ۲۷ ساله شدم.

مرا ببخش

a-d-i-n-e-h — Sat, 21 Jul 2007 13:37:09 GMT

مرا ببخش ونگير از من آسمانت را .

تورا به زندگي ات ....باز كن دهانت را .

به من بگو ...نه ... به من فحش هم بده حتي .

نگير با سر دندان ، ولي لبانت را.

نرو . بمان و به من فرصتي بده از نو ،

كه قانعش كنم آن قلب مهربانت را .

چقدر منتظرت بودم و ندانستي ؟

دريغ مي كني امروز بازوانت را ؟

عزیز دل ! به خدا بي گناه بودم من.

براي بخشش من ، جمع كن توانت را.

قبول مي كنم . آري . كه سادگي كردم.

مرا ببخش و نگير از من آسمانت را.

آگهی برای یک دل

a-d-i-n-e-h — Wed, 18 Jul 2007 15:16:44 GMT

دلم را سپردم به بنگاه دنیا.
و هی آگهی دادم اینجا و آنجا .
و هر روز برای دلم،
مشتری آمد و رفت .
و هی این و آن،
سرسری آمد و رفت.
…….
ولی هیچ کس واقعاً،
اتاق دلم را تماشا نکرد.
دلم قفل بود.
کسی قفل قلب مرا وا نکرد.
…….
یکی گفت:
چرا این اتاق ،
پر از دود و آه است؟
یکی گفت:
چه دیوارهایش سیاه است؟
یکی گفت:
چرا نور اینجا کم است؟
و آن دیگری گفت:
و انگار هر آجرش،
فقط از غم و غصه و ماتم است.
…….
و رفتند و بعدش
دلم ماند بی مشتری
ومن تازه آن وقت گفتم:
خدایا تو قلب مرا می خری؟
………..
و فردای آن روز
خدا آمد و توی قلبم نشست.
و در را به روی همه
پشت خود بست.
………
و من روی آن در نوشتم:
ببخشید،

دیگربرای شما جا نداریم.
از این پس به جز او ،
کسی را در اینجا نداریم.