من یک مسافرم

دوش دیدم دلبرم ، آمد برم،

از راه یاری ، شام تاری.

گفتمش : آیا چومن آشفته و دل بی قراری؟

                                     گفت : آری .

گفتمش : آن چیست هر شب می دهد رنج و عذابم؟

 گفت : عشقم .

گفتمش: آیا دلت را بر دل من  می سپاری؟

گفت : آری .

گفتمش:با  یاد رویت نیمه شبها گریه کردم .

گفت : من هم .

گفتمش : دست محبت توی دستم می گذاری؟

گفت : آری.

گفتمش: کی می کشی در راه من چشم انتظاری؟