من یک مسافرم

فقط يك گام ديگر مانده تا پای بلند دار.

كمی آهسته تر شايد ... نه ، محكم تر قدم بگذار .

به شدت خسته ام از خود ، به شدت خسته ام از تو .

بيا این جان بی ارزش ، بيا دست از سرم بردار .

خدا می داند ای مردم ، دلم چون ساقه ی گندم ،

نمی رقصد بجز با گل ، نمی ميرد مگر با خار .

نه با جن نسبتی دارم ، نه از اقوام انسانم .

مرا از من بگير و دست موجودی دگر بسپار .

خودت بنشين قضاوت كن اگر تو جای من بودی،

چه مي گفتی به اين مردم ؟ چه می كردی به اين ديوار ؟

خدايا گر چه كفر است اين ،  ولی يك شب از اين شبها ،

فقط يك لحظه - يك لحظه - خودت را جای من بگذار . . .  . 

دلتنگی های ADINEH در ساعت موضوع | لینک ثابت